ZŁE OKO

scapegoat

2012-02-16T13:57:00.002-08:00

Gra w klasy/ Hopscotch

2012-02-07T10:23:00.000-08:00

Uspakajająca tafla wody/ Calming surface

2012-01-27T11:41:00.000-08:00

Miasto Oko

2012-01-14T03:58:00.000-08:00

2011-12-03T09:16:00.001-08:00

Znów się przeszłam tu i ówdzie. Po najbrzydszej części miasta. W przerwie zajęć. Żeby odlepić się od komputera, który chodzi wolniej, niż drzewo zamienia się w węgiel. I żeby zobaczyć słońce, które jest tu ostatnio co czwarty dzień między 10.23 a 14.00.

walking on broken glass

2011-12-03T08:59:00.001-08:00

Slajdszoł o wycieczkach do Ursusa pod Warszawą i huty w Szwecji oraz o tym, że chodzenie po szkle źle wpływa na układ krwionośny.

2011-12-03T08:52:00.001-08:00

2010-07-26T13:37:00.001-07:00

I Stand And I Stand Gaping Up...

2010-07-26T13:34:00.001-07:00

I’m standing in the middle of a wet pavement.
People and people, cars around…
I’m gaping up.
The golden eye is shining through the grey cloud.

Clouds are floating from the left to the right
Clouds are floating from the right to the left.
When will they crash?
No-one knows.

Or maybe they will fall on the factory’s chimney.
It will collapse,
Smashing everything around…
Or maybe they will fall on high voltage power lines,
Black birds will rise from the stave
Croaking a sad song

I am standing in the middle of a wet pavement.
My nape has gone numb.
Somebody’s past by,
The golden eye’s blinked.
And is slowly disappearing…

Yesterday/Tomorrow

2010-07-26T13:29:00.000-07:00

The past is chasing me

I’m speeding up

It’s reaching its hand for me.

I’m losing my breath.

Heart’s thumping.

I’m chasing future.

I’m speeding up.

What I couldn’t ever catch…

Is receding.

I’m losing my breath.

Heart’s thumping.

I close my eyes.

Breath.

Close your eyes.

Breath.

For the only

You have

For real

Is Now.

Blackness

2010-07-26T13:23:00.000-07:00

I smear the paper black

It gets dark

Something thunders under my feet

The earth crackles

From my inside are heard infernal whines

It’s in my head

The sea overflows

And flowers wither.

And people turn into

Crooked and humped midgets.

It’s in my head a meteorite falls on Warsaw,

The Third World War breaks out

In the dead-end someone creeps

And stabs a knife in the back.

Either darkness

Or fire

In my head.

It’s Also About Me

2010-07-26T13:16:00.000-07:00

On the map of the world there are again a few cities less

Fortunately, it’s far away,

Here, you can normally go outside

To get a bun and skimmed milk.

War is obviously evil

And you have to fight it.

And when you think in general

That on a new set

A leather sofa from Ikea

A footrest, a table and an armchair

Someone is to drop a bomb

You start feeling queasy

Sad

And not well.

2010-07-26T12:56:00.001-07:00

City grows and takes....

2010-07-26T12:52:00.000-07:00

Grows in length and breadth

I can’t recall from my biology lessons

If there’s any organism

That simultaneously overflows on sides

And up.

City grows and takes.

Admittedly, there are still cardboard cabins

And overgrown allotments

That pose as freedom and forest

Little fences and meadows with burdock

But already towards them a greedy tongue slides

Lava of pitch

And behind the tongue – teeth.

Plastic cruiser.

ursus mija...

2010-07-26T11:52:00.000-07:00

THE MIRACLE OF FEELING

2010-07-26T11:22:00.000-07:00

The mystery of harm
The miracle of feeling

Pain!

Give back with the greatest fidelity

Blow!

Collected earlier
Give back as a whole
Nobody Should have any doubts
That!
It has to hurt!
‘Cause it hurt!

Me too!

SOMETIMES IT’S GETTING DARK…

2010-07-24T12:50:00.001-07:00

Well!

‘s getting dark

It looks like death.

A moment later the sun shines.

But there is one man less.

The sun shines, the snow is white.

Yesterday I closed his eyes.

Those well-known steel-grey.

And yesterday matt.

As an evening fog.

Staring at nothingness

That cannot be seen.

Although it’s around us.

The sun has been shining since yesterday

And white is the snow.

And the blue sky.

And one man less.

THE MIRACLE OF FEELING

2010-07-24T12:48:00.000-07:00

The mystery of harm

The miracle of feeling

Pain!

Give back with the greatest fidelity

Blow!

Collected earlier

Give back as a whole

Nobody

Should have any doubts

That!

It has to hurt!

‘Cause it hurt!

Me too!

2010-07-21T11:45:00.000-07:00

Pickled Father [marynatata]

2010-07-21T11:18:00.000-07:00

Pickled father

In a pickle made from alcohol and sorrow

He became tawnier and tawnier

Flabby and coarse

And disappeared.

He ran, he hid.

He waddled.

And subsided.

Although, as they say,

He was a good sport and agreeable.

Such a Jack.

And to drink with and laugh…

…laugh?

But:

We make the same face

When we’re surprised.

And we walk in the same manner.

Wadding a bit:

Showing the right foot

To the right and left one to the left.

It’s slightly as if

You carry something heavy.

My pickled father

Lays in a casket,

In a quarter

At cemetery

I still waddle

But not in the same manner

As him.

I hope…

ROZBRAT ZOSTAJE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2010-03-14T16:01:00.001-07:00

Kamienica 23! Lalalalala, pipipipipi!

2010-01-10T15:42:00.000-08:00

Ania, Łata moja, zrobiła na 23.12 mikro przegląd naszych kamienicznych sukcesów z ostatnich lat.
17 minut sentymentów.

Czucia cud

2010-01-08T06:09:00.000-08:00

Tajemnica krzywdy
Czucia cud.
Ból!
Oddać jak najwierniej
Cios!
Zebrany wcześniej.
Oddać w całości.
Niech nikt
Nie ma wątpliwości
Że!
Ma boleć!
Bo bolało!
Mnie też!

Uwielbiam zakupy

2010-01-08T06:05:00.000-08:00

Co minutę rodzi się klient,
biegnij więc, bo ci zabiorą:
buty za 10 złotych,
telewizor i kubeł.
Co minutę rodzi się klient.
Czasem są to bliźniaki,
i przez to rozwój gospodarczy...

...już dość!
Wystarczy.

A tak jest teraz i czasem się ściemnia...

2010-01-08T06:00:00.000-08:00

Oho…

Się ściemnia.

Zanosi się na śmierć.

Chwilę potem świeci słońce.

Lecz jest o jednego człowieka mniej.

Świeci słońce i biały jest śnieg.

Wczoraj zamknęłam mu oczy.

Te dobrze znane: stalowo- szare.

A wczoraj matowe.

Jak wieczorna mgła.

Wpatrzone w nicość,

Której nie widać.

Choć jest wokół nas.

Od wczoraj świeci słońce

I biały jest śnieg.

I niebieskie niebo.

I o jednego człowieka mniej.

21.12.2009

Tak było kiedyś...

2010-01-08T05:46:00.000-08:00

2009-12-02T13:04:00.000-08:00

LORD W CEDEKU! 666.10.20666

2009-12-01T04:54:00.000-08:00

Kopyta Stwórcy i Słodkie Flaki

Benefit w Oslo robimy dla 11.11

2009-11-26T11:14:00.001-08:00

zły slajdszoł

2009-10-29T16:02:00.000-07:00

Zły Slajdszoł, z mojej wystawy,
co w Cyklozie z Szymonem sobie ją mieliśmy 28.10.2009,
zrobiła moja Łata, Ania Zajdel.

muzyka: Godflesh "Songs of love and hate"
Melvins / Lustmord "Pigs from Roman Empire"

złym okiem/bloki

2009-10-23T05:05:00.000-07:00

„Złym okiem/ Bloki”
Olga/Szymon

Serdecznie zapraszamy na pokaz naszych prac!

28 października 2009, środa, godz. 20.00, CYKLOZA, ul. Hoża 62, Warszawa

Olga Borkowska- DNO/bas, miłośniczka drewnianych diabłów, bocznic kolejowych, starych fabryk, małych ogródków działkowych i zardzewiałych kół zębatych. Uzależniona od muzyki i czytania przy jedzeniu (ostatnio książki o II wojnie światowej i dla balansu: o perypetiach romansu Dody i Nergala). W amoku, między Warszawą a Oslo. Dłubie sobie swój projekt "Złe oko", w którego skład wchodzą teksty, zdjęcia i w niedługiej przyszłości muzyka.
W Cyklozie po raz pierwszy pokaże teksty i zdjęcia związane z miejscami, które kiedyś były ważne i potrzebne ludziom, a teraz są opuszczone, znikają, rdzewieją, zapadają się w siebie, przemijają….

Szymon Obrębowski- perkusista El Bandy, chemik, fotografuje bloki, interesuje się fotografią i filmem, kocha dzieci i kotki norweskie leśne.
Tematem jego prac są bloki miejskie, szczególnie te z okresu wielkiej
płyty, poczynając od końca lat sześćdziesiątych aż do lat
osiemdziesiątych. Te wysokie. W swoich pracach stara się eliminować
przyrodę oraz postacie ludzkie, tłem dla zdjęć jest zawsze
niebo. Zamysłem podczas pracy nad zdjęciami jest wyeksponowanie
prostych relacji geometrycznych oraz kolorystycznych w bryle budynku
widocznych z poziomu parteru.
Słowa kluczowe które mogą pomóc rozszerzyć pojmowanie jego fotografii
to: geometria, beton, rzeźba, szachy, błąd paralaksy, betonowa flota,
bajki robotów.
Również po raz pierwszy pokaże zdjęcia w Cyklozie.

okna

2009-10-23T03:56:00.001-07:00

Powstanie w bluzce w kwiatki

2009-10-15T04:35:00.001-07:00

Powstanie w bluzce w kwiatki

Feminoteka i Delikatesy.TR
zapraszają na

spotkanie otwierające wystawę w Wirtualnym Muzeum Historii kobiet:

„Życie codzienne kobiet w czasie Powstania Warszawskiego”
Czwartek, 22 października 2009, godzina 18.00,
Delikatesy. TR, ul. Marszałkowska 8
Warszawa

Feminoteka, przy współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego, przygotowała kolejną wystawę Wirtualnego Muzeum Historii Kobiet. Wystawa to projekt multimedialny, na który składa się film, fotografie, wywiady, teksty. Swoimi przeżyciami podzieliło się z nami 20 kobiet, które żyły w Warszawie w czasie Powstania Warszawskiego. To wystawa z perspektywy kobiet - matek, córek, żołnierek, bohaterek. W ramach projektu, przy nieocenionej współpracy naszych przyjaciółek i przyjaciół powstał mini-dokument, nasz pierwszy film! Bohaterki odpowiadają w nim na pytania, których nie znajdziemy w podręcznikach do historii. Chciałyśmy dowiedzieć się przede wszystkim tego, jakie było ich codzienne życie: w co były ubrane, co nosiły w torebkach, jak radziły sobie z miesiączką, o czym marzyły...
Nie chcemy budować pomnika, chcemy wiedzieć, jak żyły nasze babcie, kiedy miały tyle lat, co my teraz.

W programie:
pokaz filmu "Życie codzienne kobiet podczas Powstania Warszawskiego" [20 min.] oraz spotkanie z jego bohaterkami.

prezentacja Wirtualnego Muzeum Historii Kobiet

2009-09-26T13:31:00.000-07:00

2009-09-26T12:59:00.000-07:00

na pewno

2009-08-31T12:45:00.001-07:00

ecce homo

2009-08-29T10:56:00.001-07:00

marynatata

2009-08-29T10:46:00.000-07:00

Tata marynata
W zalewie z alkoholu i smutku
Robił się coraz bardziej brunatny.
Obwisły i chropowaty.
I znikał.
Uciekał, się chował.
Kołysał na boki
I zapadał w siebie.
Choć, jak mówią inni,
Równy był gość i sympatyczny
Wojtek taki.
I że wypić i się pośmiać…

…pośmiać?

Ale:
robimy taką samą minę,
jak jesteśmy zdziwieni.
I chodzimy tak samo.
Trochę kołysząc się
na boki:
Wysuwając prawą stopę
w prawo a lewą w lewo.
Trochę to jest tak, jakby
niosło się coś ciężkiego.
Mój marynowany ojciec
Teraz sobie leży w szkatułce,
Na kwaterze,
na Węglowej Wólce.
Ja nadal kołyszę się na boki,
Lecz nie tak,
Jak on.
Mam nadzieję…

2009-08-29T10:43:00.000-07:00

ej, sory...

2009-08-29T09:38:00.001-07:00

eh....

2009-08-27T15:16:00.000-07:00

plastikowe domy

2009-08-21T11:36:00.000-07:00

za rękę

2009-08-21T11:33:00.000-07:00

2009-08-21T11:28:00.000-07:00

wypić słodką herbatę

2009-08-21T11:24:00.000-07:00

pociągowe historyjki

2009-08-21T11:22:00.000-07:00

wesołe miasteczko

2009-08-21T11:10:00.000-07:00

przedział służbowy

2009-08-18T15:10:00.000-07:00

dziadek dłubie

2009-08-18T14:43:00.001-07:00

kierunek zachodni

2009-08-18T14:31:00.001-07:00

tesko nocą

2009-08-16T15:36:00.000-07:00

to jest też o mnie

2009-08-15T14:58:00.000-07:00

miasto zabiera

2009-08-15T14:07:00.000-07:00

2009-08-15T12:52:00.000-07:00

karma

2009-08-14T13:40:00.000-07:00

Mogę ponoć sprawdzić,
Czy byłam traszką,
Co w słonecznej plamie,
Na ciepłym kamieniu
Nagrzewa swoje małe ciało.
Lub robotnikiem,
W fabryce traktorów,
Stojącym przy taśmie pełnej zaworów.
W latach pięćdziesiątych.
Ale w to nie wierzę.
Jedyne, co mnie w życiu zastanawia,
To czy ze wszystkim zdążę.
Nie skąd przychodzimy i co będzie potem.
I nie: jaką karmę ma beżowa rodzina.
Czy byli cesarzem co na szarym koniu...
Lub świńską nogą opalaną nad gazem,
zanim do zupy wrzucona zostanie.
Choć, jak mnie, bo okres, boli,
To może kiedyś byłam Eichmannnem...

czarność

2009-08-14T13:23:00.000-07:00

Zamazuję kartkę na czarno,
ściemnia się,
Coś pod moimi stopami grzmi.
Ziemia pęka.
Słychać z mojego wnętrza piekielne jęki.
To w mojej głowie
występuje z brzegów morze.
I więdną kwiaty.
A ludzie zamieniają się
w krzywe i garbate karły.
To w mojej głowie na Warszawę spada meteoryt,
wybucha III Światowa Wojna.
W ciemnym zaułku ktoś się skrada
i wbija w plecy nóż.

Albo ciemność
Albo ogień.
W mojej głowie.

Albo ciemność
Albo ogień.
W mojej głowie.

tężec

2009-08-14T13:22:00.001-07:00

kto nie został wysłuchany,
będzie kiedyś głośno krzyczał.
będzie walił pięścią w stół

lub w innego kogoś

nie wybaczone
rana krwawi.
można się życiowego tężca nabawić.

kto nie został przytulony,
będzie w środku usychał,
każdy dotyk będzie parzył,

będzie sprawiał ból.

nie wybaczone
rana krwawi.
można się życiowego tężca nabawić.

kto nie może dniem dzisiejszym
żyć, oddychać, patrzeć, czuć,
słyszy szepty z lat poprzednich,

wrzaskiem dzikim stają się.

nie leczone się nie bliźni,
ropą podbiega, zastrzał, strup.
nie wybaczone
rana krwawi.
można się życiowego tężca nabawić.

przytulam

2009-08-14T13:21:00.001-07:00

przytulam mocno w myślach,
mocno, mocno cię tulę,
a tak naprawdę stoję obok,
nic nie robię i nic nie czuję.
w myślach trzymam cię za rękę
i mówię ci o sobie.
a tak naprawdę stoję obok,
nic nie czuję i nic nie robię.
dlatego często zamykam oczy,
dlatego często zamykam oczy,
bo w myślach trzymam cię w ramionach,
przytulam, mówię, mówię, czuję.

tatuniowi

2009-08-14T12:32:00.000-07:00

Zatruwa krwioobieg i serce,
Rozchodzi się czarnym obłokiem w limfie,
Może i inni się zaśmieją, gdy mówię
I patrzę złośliwie.

Śmiertelna dawka cynizmu,
Codzienna porcja dystansu,
Żeby nikt się nie zorientował,
jak bliska jestem płaczu.

Chropawy mur, szary pancerz
oddziela mnie od ciebie,
Może i czasem cię rozbawię,
gdy ironicznie się zaśmieję.

Śmiertelna dawka cynizmu,
Codzienna porcja dystansu,
Żeby nikt się nie zorientował,
jak bliska jestem płaczu.

Lecz trudno tak mi ogromnie
Wzruszyć się w zwykły sposób.
Paraliż ogarnął myśli,
Paraliż zamroził łzy.

Śmiertelna dawka cynizmu,
Codzienna porcja dystansu,
Żeby nikt się nie zorientował,

Bo jeśli się rozpłaczę,
To koniec.

ej, sory...

2009-08-14T12:30:00.000-07:00

czy mam spódnicę, czy spodnie,
lubię siedzieć z rozłożonymi nogami.
nie traktuj tego dosłownie,
po prostu jest mi tak wygodnie...

Lasek Brzozowy

2009-08-14T11:56:00.000-07:00

Popielate, szare i beżowe
ściany klatki schodowej
stoję pod drzwiami,
za nimi łoskot,
coś ciężkiego upada,
krzyk i znajomy zapach
PCV i cienkie ściany
Rury pod sufitem dobrze niosą dźwięk
i szare drzwi
za którymi bałam się być.
Zbiegam po schodach,
po dwa stopnie, po trzy,
Rzucam się do drzwi,
Zbiegam po schodach
po dwa stopnie, po trzy
i rzucam się do drzwi.
Na trawnik żeby wyjść.
Teraz- też na trawnik lubię wyjść-
co zostało z tamtych dni,
to obgryzanie skórek w smutku.